شاعر با توام !

دماغ به یوغ دادی ، بی آنکه بدانی. با هر نوشتن و گفتنت نمیدانی که خشت بنایی را می زنی که بنّایش برای اسارت تو آغاز کرده است. تو به بافتن میله هایی کمک می کنی که هزاران شاعر و غیر شاعر را احاطه می کند. بله بله تو بی آنکه بدانی ، دشمنی. در میان کلافی دست و پا می زنی که دشمنت با مکّاری تمام پیچ در پیچ کرده و سرگرمت.

شاعر نگاه کن! وظیفه ی شعر تو چیست؟ ارائه فن و دستور؟ جوابیه ای علیه برادرت؟ بزرگ کردنِ کاذبِ تو؟ دفاعیه ای بر وجودت؟ نه نه شاعر! نگاه کن! دشمن تو براحتی تو را ، تو را که جزو متفکرینی و مستقلین ، مشغولِ بازی ِ ساختگی اش کرده که مبادا به وظیفه ی اصلی شعر بپردازی! مبادا روشنی ات به بیرون از تو بسط کند. در ذهن مکّار او ، تو ، توی روشنفکر ، باید درگیر و مشغول مسائلی باشی که یک لحظه به وظیفه ی اصلی شعر ـ شعور انسانیت ـ نپردازی. آه شاعر ! وظیفه ی تو و شعرت چیزی جز مبارزه نیست. مبارزه برای کم کردن میله ها و برداشتن خشتهای زندانت ، زندانِ برداران و خواهرانت ، نگاه کن شاعر ! چشم باز کن ! دشمن تو بسیار ظریف و نکته بین است ، روانشناسانه و ماهرانه تو را ، ناخودآگاهِ تو را ، سرگرم بازی کرده و بازی ِ تو را بزرگ و مهم جلوه داده که مبادا به اصل فکر کنی ، مبادا تو ، توی روشنفکر ، تویی که در همه ی انقلابها و تحولات و آزادای ها نقش اول را بازی کردی (هر چند همیشه پشت پرده گذاشتنت)، مبادا روشنی ات را به دیگران منتقل کنی. سرگرم بودن و مشغول بودنِ تو به فرعیات و حواشی ِ بچه گانه و تفرقه بین تو و برادر و خواهر ِ شاعرت ، جایگزینی ِ نور کرم شب تاب به جای روشنایی خورشید ِ اندیشه ات ، این بهترین راهِ جلوگیری از بسط روشنی و روشنگری توست و وقتی توی واقعی ِ تو در میان نباشد ، عامه هم که......    خب دشمن تو با خیال راحت بر سر تو و مردم تو سوار است و تو فکر می کنی که روشنفکری و می توانی جامعه ات را نجات بدهی !! خوب نگاه کن ! تو چه قدمی برداشتی؟ جز اینکه سر در گریبانِ خودت بودی و دست به یقه ی دوستت؟

های شاعر با توام ! هااااااای! نگاه کن! نگاه کن!

نشسته بر بالایی که خودش بالا می خواند

می خواند

بچه ها همه به رقص و پدرم راضی

گشنه که می شود

بردارم را می بریم به نیش بکشد

نرقصیم ، می ترسیم و پدرم راضی

پس این خرگوش ِ باهوش کجاست؟